نقش پلی ال لایزین کف فلاسک

-پلی لیزین یک پلیمر دارای بار مثبت است و به صورت دو انانتیومر وجود دارد: پلی دی- لیزین (PDL)و پلی-ال-لیزین (PLL).پیوستن انواع سلولهای خاص به سطوح پوشش داده شده با پلی لیزین بر اساس برهم کنش الکترواستاتیک پلی کشی پلی دی- لیزین با بارهای منفی غشای سلول است. استفاده از پوشش های پلی لیزین روی سطوح پلیت یا فلاسک می تواند به متعادل شدن بارهای منفی غشای سلول و بار منفی سطح کمک کند. PDL و PLL معمولاً مورد استفاده قرار می گیرند ، اما PDL توسط پروتئازهای سلولی تخریب نمی شود و بنابراین اغلب انتخاب ترجیحی است. از آنجا که پلی لیزین یک پروتئین مصنوعی است ، بر مسیرهای سیگنالینگ سلول تأثیر نمی گذارد و کاملاً عاری از هرگونه آلودگی حیوانی است. تقریباً همه انواع سلول ها به ته فلاسک های پوشش داده شده با پلی لیزین می چسبند.